วันอาทิตย์ที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2562

๐ ตุลา๚



                                                                   ขณะหนึ่งนัยน์ตาผู้ล้าโลก
                                                                   หวั่นไหวในลมโบกวิโยคอยู่
                                                                   ขณะฝนร่วงรายปลายฤดู
                                                                   กำสรวลสู่ผู้คนบนแผ่นดิน

                                                                   อาดูรพูนเทวษประเทศนี้
                                                                   ฟ้าเศร้าสีหม่นมัวทั่วทั้งสิ้น
                                                                   ขณะนั้นน้ำตาทั่วธานินทร์
                                                                   ก็รู้รินอาบอ้างกลางผู้คน

                                                                   ทอดอาลัยใจน้อยในรอยพ่อฯ
                                                                   เพราะเมื่อต่อแต่นี้อีกกี่ฝน
                                                                   จะยังจำกำสรวลของมวลชน
                                                                   จำอยู่จนสุดท้าย ลมหายใจ

                                                                                    
                                                                             ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม
 
                                                                                      ***************************************
 
                                                                       ธรรมดา
                                                                                 ๑๐ ตุลาคม ๒๕๖๑